Hai lieve volgers,

Ten eerste bedankt voor alle leuke en lieve reacties. Fijn te horen dat onze inspanningen om de avonturen op 'papier' te krijgen niet voor niks zijn :-) (Is hard werken hoor, in onge-airconditionde internetschuren).

We waren gebleven bij onze eerste dag in Vang Vieng, klaar om het feestgewoel in te duiken. En dat hebben we gedaan ook. Aangezien de rest van de aanwezigen 's middags tijdens het 'tuben' al begonnen was met innemen, lagen wij zwaar achter op schema. Daarom meteen maar met twee rietjes tegelijk uit onze bucket whiskey/cola gaan drinken en het op een dansen gezet in de buitenlucht, bij een kampvuur. We werden belaagd door Australiers, Italianen, Chilenen, die uiteraard geen schijn van kans maakten aangezien onze Nederlandse mannen veeeeeeeeel leuker zijn! Omdat we onze achterstand op bucket niveau rap weg wilden werken, werd het al snel gezellig. En nog gezelliger....en nog gezelliger....totdat het niet meer gezellig was. Bleek Engelmiek iets te diep in the bucket gekeken te hebben. Nadat ze heel charmant haar volledige maaginhoud tussen het bamboe geloosd had, heeft Claudia haar vakkundig naar de bungalow geescorteerd. Weet dat we hiervoor twee smalle, wankele bruggetjes over moesten (die in NL nooooit goedgekeurd zouden worden). Hoe dan ook, we hebben het gered zonder in de rivier te belanden en Engelmiek is meteen voorover op bed als een blok in slaap gevallen. Zover de eerste avond Vang Vieng. Engelmiek ging er altijd prat op nooit een kater te hebben, maar er is blijkbaar een eerste keer voor alles. Terwijl Engelmiek heel de dag ziek in de bungalow heeft doorgebracht, heeft Claudia het ervan genomen door zich 2 uur lang te laten masseren. Wat een heerlijkheid! Vang Vieng was heerlijk chillen, heerlijke bungalow, helemaal roze van binnen, 2 hangmatten op onze veranda. Eerste rangs uitzicht op de prachtige bergen van Vang Vieng, inclusief kuddes koeien en de mooie zonsondergangen. Ver genoeg vandaan bij het feestgedruis. Veel gelezen, heerlijk gegeten, 'Laos is een voormalig franse kolonie en ze begrijpen daar goed dat wij blanken graag brood (baguettes) eten als ontbijt. Friends' gekeken in een van de vele restaurantjes (je hebt keuze uit verschillende restaurantjes die de hele dag verschillende series op tv hebben, zoals Friends en Family Guy, best wazig) Een van de dagen zijn we gaan 'tuben'. De tuktuk ingestapt, met traktor-binnenband, en ons af laten zetten bij de startplek van het 'tuben'. Hier zijn verschillende barretjes aan het water, sommigen hebben kabelbanen, rekstokken, glijbanen om jezelf in het water te storten. Uiteraard zijn de inmiddels bekende buckets vollop verkrijgbaar. Gezien de ervaring van Engelmiek van de eerste avond hebben we wat verstandiger (lees: rustiger aan)gedaan. Langzaam hebben we ons de rivier af laten zakken, om ons hier en daar bij een barretje naar binnen te laten ' hengelen' om wat te eten/drinken. Ze gooien dan een gevulde fles aan een touw naar je toe, die je met een beetje geluk niet tegen je harses aan krijgt... Affijn, een heerlijk chill dagje met wederom prachtige uitzichten op de bergen vanaf de rivier. Je een beetje mee laten voeren door de stroming, of op de rustigere stukken van de rivier flink meepeddelen. Tegen zonsondergang kwamen we weer aan bij Vang Vieng. De hele afstand afgelegd dus, iets wat de meeste mensen niet halen aangezien ze bij de barren en de buckets blijven hangen.

Een andere dag waren we vast van plan om op de fiets de omgeving te gaan verkennen. Dus wij op zoek naar twee mountainbikes. Omdat we niet de meest vroege vogels zijn, bleek dat nog een hele opgave. Toen begon het ook nog eens te regenen. We besloten dat in de regen fietsen in Nederland ook altijd nog kon, dus plan bijna afgeblazen. Klaarde het toch weer op! Lang verhaal kort: na veel gezoek en frustratie zijn we tot de conclusie gekomen dat Azie niet berekend is op lange mensen, dames in het bijzonder. Geen fiets te vinden in onze maat! Uiteindelijk zijn we daarom maar in een tuktuk gestapt die ons over de meest bumpy road ever naar the blue lagoon heeft gebracht. Af en toe vroegen we ons af of het vehicle niet om zou vallen, zo schuin werden we heen- en weer gezwiept. Je wil niet eens nadenken over het feit of er wel of geen technische keuring is voor deze voertuigen (waarschijnlijk niet nodig, want ze worden eens in de zoveel tijd gezegend, aan de bloemen te zien die soms voorop zitten). Hoe dan ook, de bestemming was de pittige, half uur durende rit meer dan waard. Een mooi, blauw water tussen de bomen en de bergen. Na een fikse klim hebben we eerst een schitterende grot bezocht. Er zijn hele gangenstelsels in de bergen daar, maar wij, helden als we zijn, hebben het gelaten bij de ' ontvangsthal' die al overweldigend mooi was. Na deze inspannende bezigheid hebben we ons in het blauwe water begeven, tussen de vissen en de Koreanen met zwemvesten. Dit, totdat onze tuktukchauffeur het wel weer lang genoeg vond duren en ons via dezelfde weg weer naar huis bracht.

Vang Vieng was weer heerlijk, voor Claudia de tweede keer dat ze hier was. Zoals we al dachten haalden we de gemiddelde leeftijd wel flink omhoog daar. Veel Engelsen (en we weten allemaal ws wel hoe lam die kunnen worden en zich kunnen misdragen) en Israelis. Na 6 nachtjes daar was het welletjes en hebben we de reis naar Bangkok geregeld. Bijzonder hoe dat werkt. Op het moment dat je je bus/treinreis boekt bij een of ander klein internet/reisbureautje, voor weinig geld, vraag je je af of je jebestemming uberhaupt wel gaat halen. Claudia heeft inmiddels de ervaring dat dit wel goed gaat, maar Engelmiek had er toch haar vraagtekens bij. Maar goed, gisteren met de tuktuk naar het plaatselijke busstation, waar de bus zowaar ' maar' een uur te laat vertrok. in Vientiane lang moeten wachten op de tuktuk die ons naar de grens zou brengen. Grens over, internationale trein in, die weer uit, nachttrein naar Bangkok op het nippertje gehaald. Terwijl je van te voren toch ruim de tijd denkt te hebben, wordt het dan toch nog krap. Dit hoort ook bij reizen, het maar loslaten, go with the flow........... , je kunt er toch niets aan veranderen. Je merkt meteen weer hoe meer efficient het in Thailand geregeld is. Er komt meteen een mannetje langs die je bestelling voor het avondeten opneemt, je tafeltje wordt geinstaleerd, en niet veel later zit je te eten. Daarna worden in rap tempo de slaapplaatsen gereed gemaakt. Met kussentjes, matrasjes, dekentjes, gordijntjes wordt je coupe dan omgetoverd tot twee soort van eenpersoons knusse bedstee. Nog even wat drinken en roken in de restauratiewagen en hup, je bedje in. Lezen, muziek luisteren enz.....

Vanmorgen kwamen we anderhalf uur te laat aan op het grootste treinstation hier in Bangkok. Helaas op 10 min de trein naar Chumpon gemist........... Dat is onze volgende stop. Vanaf daar kunnen we op de boot naar Koh Lao stappen. Onze trein naar Chumpon vertrekt over een paar uur, hij doet er officieel 8 uur over, ws dus ruim 9 uur. Morgenochtend vroeg dan de boot naar Koh Tao. Het zuiden schijnt wat last van regen te hebben momenteel, maar we wagen het er op. Een vriend van Peer woont op Koh Tao en heeft daar een club, dus daar gaan we eens kijken :-). Even een mooi plekje uit zoeken, uit de drukte, maar er wel in de buurt. We verheugen ons op strand, zee, snorkelen, varen, chillen............!

Renee en Ruben zijn inmiddels naar Singapore verhuisd, dus dat maakt het voor ons mogelijk hen daar te bezoeken. Renee had het er over om ons eventueel nog op te komen zoeken in Thailand. Als we naar Singapore gaan, willen we dat graag over land doen met de trein via Maleisie, Kuala Lumpur. We zien wel, mogelijkheden te over en nog 2,5 week te gaan.

Liefs,

Clau & Miek.