Kuala Lumpur & Singapore.

Lieve allemaal,

Terwijl we dit laatste verhaal schrijven zitten we op Bangkok Airport te wachten op onze vlucht terug naar Amsterdam, die over ruim 5 uur vertrekt.

De vorige keer dat we berichtten zaten we in het cafe van het YMCA van Kuala Lumpur. We hadden de twin towers en de radiotoren bekeken en ' beklommen'. 's Avonds zijn we naar de Central Market gegaan. Dit is een markt in een mooi, groot en nog belangrijker, airconditioned gebouw. Hier zijn allemaal winkeltjes en kraampjes verzameld. De verschillende bevolkingsgroepen die in KL wonen, worden hier goed vertegenwoordigd. Dus allemaal Indiaase winkeltjes, met mooie sieraden, zijde en andere stoffen. Daarnaast veel Chinese winkels, Maleise winkels, veel houtsnijwerk, kledingen dan nog van alles en nog wat, wat ook in andere delen van Azie te koop is. Heerlijk!!! Helaas ging de markt al bijna dicht, we waren wat laat heen gegaan omdat we de Thaise openingstijden gewend waren. Het 'voordeel' was dat we bij bijna elk winkeltje wel een 'special price' konden krijgen. Zo speciaal was die prijs niet, integendeel, maar afdingen bleek hier moeilijker dan in Thailand. We zijn maar heerlijk Indiaas gaan eten, want dat is heel goed te doen in KL. We waren heen met de taxi gegaan, voor een goede prijs,omdat we niet precies wisten hoe we bij de central market moesten komen. Voor de terugweg vroegen ze het 3 dubbele, wat neerkomt op Nederlandse prijzen of duurder. Wij weigerden, ja hallo, we zitten in Azie!! Bleken we 1 halte met de (onbemande) metro van ons hostel af te zitten. Dus wij met een big smile en voor maar 0,30 cent pp op huis aan gegaan.

Omdat de nachttrein de volgende avond naar Singapore geen slaapplekken meer had, hebben we besloten om met een bus die kant op te gaan. Op dinsdagmiddag zou deze vertrekken. We hadden dus nog een halve dag te spenderen in KL. Omdat we wisten dat Singapore een stuk duurder zou zijn, besloten we deze halve dag in de airconditionde ruimte van de Central Market door te brengen. Nog wat laatste souveniers kopen. Geen straf! Wat ons opviel is dat de mensen veel meer 'in our face' lieten blijken dat ze onder de indruk waren van onze lengte. Verschillende mensen vroegen ons met hen op de foto te gaan. Vooral de dames wilden toch ook wel zo lang zijn en vroegen steeds of we modellen waren.

De 5 a 6 uur durende trip naar Singapore zaten we in een superdeluxe ruime bus met eten, drinken EN televisie! Je eigen schermpje welteverstaan. China Airlines kan er nog een puntje aan zuigen :-). Een deel van de reistijd hebben we dan ook kunnen doden met het kijken naar Harry Potter... Ondertussen natuurlijk af en toe naar buiten kijkend naar het Maleisische groene landschap met zijn vele palmbomen. Bij de grensovergang moesten we van bus wisselen. Wij de douane door. Waar ze het hemd van ons lijf vroegen. Waar ga je heen? Waar overnacht je? Bij vrienden? Waar wonen ze dan? (weten wij veel.......). En ze vroegen bewijs om te laten zien dat we toch echt Singapore weer zouden verlaten. Het ticket vanuit Singapore naar Bangkok hadden we nog niet geprint, dus die konden we niet laten zien. Uiteindelijk namen ze genoegen met het ticket Bangkok - Amsterdam. Vervolgens gingen ze al onze rugzakken door en bleken ze op zoek te zijn naar........sigaretten. Laten we die nou net massaal ingekocht hebben in KL..........(want, veel goedkoper daar dan in SP). Of we er even tax over wilden betalen.....boe!! Maar ja, geen Singapore dollars bij ons en het inmiddels helemaal zat hebben we ze maar in laten nemen. We moesten tekenen voor toestemming voor vernietiging en hier getuige van zijn. Engelmiek laat dit soort dingen gelaten over zich heen komen, terwijl bij Claudia het humeur toch wel iets daalt...... (zonnetje ;-)).

Met vertraging (door ons), kwamen we aan in Singapore waar Renee en Ruben ons op kwamen halen van de bus. Erg leuk om ze daar weer te zien, 3 maanden na afscheid van ze te hebben genomen. Meteen doorgegaan naar een van de foodcourts (verzameling eettentjes), die je overal in Singapore tegen komt om lekker te eten, biertje te drinken, en toegezongen te worden door de plaatselijke dronkaard. Bijgekletst en toen naar hun appartement gegaan. Een soort van 'melrose place'. Een aantal appartementen rondom een zwembad. Renee had die dag heel ijverig een zelfopblaasbaar 2 persoons luchtbed voor ons aangeschaft. Voor de pomp waren speciale batterijen nodig, maar.....niet meegeleverd....... Wat betekende dat we met zijn vieren in 1 bed moesten slapen. Lekker warm, knus en gezellig!! EN, Ruben heeft een mooi verhaal ;-).

De volgende dag zijn we met de meiden (want Ruben moestwerken)de dag gestart met een duik in het zwembad en vervolgens naar Little India gegaan. De Indiase wijk waar die dag toevallig net het Thaipusam festival gaande was. Een hindoestaans festival waarop mannen een bepaalderoute door de wijk afleggen met allerlei piercings, pinnen en haken in hun lijf. Al dan niet met dingen er aan bevestigd, maar in ieder geval altijd mooi versierd. Niet voor mensen met een zwakke maag. Geen bloed, maar wel heftig uitziende huiddoorboringen. Zo lopen ze van de ene naar de andere tempel, toegezongen en begeleid door medegelovigen, soms leken ze wel in trance. Verder die dag de wijk bewonderd, mooie gekleurde koloniale gebouwtjes, en indiase vrouwen in de meest prachtige sari's. Lekker indiaas gegeten uiteraard. In Singapore werd Miek een aantal keer geconfronteerd met toch iets te pittig eten, maar oh, wat is het allemaal lekker.

Ondertussen waren Renee en Ruben hun verhuizing naar hun nieuwe appartement aan het regelen.'s Avonds moesten zij de sleutel ophalen en zijn wijhet gebied bij de rivier en de baai gaan bekijken. Skycrapers afgewisseld met koloniale hotels, nieuwe hotels in demooiste vormen en tussendoor veel groen,bloemen,kunstwerken en water. Hier hebben we rondgewandeld, om af te sluiten met een biertje voor 7 euro tijdens happy hour op het terras.Ondertussenhadden Renee en Ruben de zaken geregeld en zijn we met z'n vieren gaan eten bij een food court. Ruben had onlangs met zijn werk een borrel gehad op de 33e verdiepingvan een gebouw, met schitterend uitzicht over Singapore. Hier heeft hij ons mee naartoe genomen. Ietwat 'underdressed' kwamen we daar aan (teenslippers, zomerjurkjes) terwijl het toch wel een stylisch verantwoorde tent is. Kon ons niet deren, het uitzicht was werkelijk fenomenaal! De stad met alle gebouwen was schitterend verlicht, met alle gebouwen in verschillende hoogtes. De zee was ook schitterend verlicht, door alle tankers die langsvaren en voor de kust liggen. Hetlijkt wel een stad op het water, bizar veel. In de zwoele avondlucht meteen heerlijk briesje, hebben we genoten van een veel te duur biertje dankzij Ruben z'n creditcard. Hierna zijn Ruben en Renee vlak voor sluitingstijd nog naar de IKEA gesneld om meubels te bestellen voor hun appartement (dit kunnen zij in 20 minuten :-0).

De volgende dag stond in het teken van de verhuizing van Ruben en Renee en China Town.Dit laatste is een kleurrijk geheel van huisjes, kraampjes en eettentjes. Allemaal nog redelijk betaalbaar, waardoor wehier toch nog wat geld gespendeerd hebben.Te gek om met z'n3'en op stap te zijn. Renee heeftons nog meegenomen naar een Chinese Buddhistische tempel. Een indrukwekkende hoeveelheidBuddha'swas hier te vinden, schitterend aangekleed. Daarna was het tijd om te verhuizen.Spullen gepakt, meubels gehaald bij de IKEA en de spullen bij het oude appartement en vervolgens alles in de lift naar de 7e verdieping. Even de bank in elkaar geschroefd, hoppa! Renee en Ruben hebben in een groene buitenwijk van Singapore een 3 kamer appartement met groot balkon. Spiksplinternieuw! Een aantal bijbehorende facaliteiten: buitenbad van olympischformaat, rooftop terrace op de 40e verdieping, gym's all over the place enz enz enz. Niet verkeerd dus. Daar hebben we de laatste 2 nachten doorgebracht.Eigen slaapkamer + eigen badkamer; wat een luxe!

Dag 3 zijn we gaan chillen op Sentosa Beach. Het aangelegde strand van Singapore, groene eilandjes voor de kust, er achter wederom het geweld aan tankschepen. Onder de palmpjes liggen, kletsen, maffe foto's maken en af en toe een dipje in de zee.

Eenmaal weer thuis hebben we met een fles champagne het nieuwehuis van Renee en Ruben gedoopt en ons in de uitgaanskleding gehesen voor a night in the town. Daarvoor nog ff een hapje eten bij de foodcourt om de hoek, waar we in contact kwamen met een aantal jolige, dronken, oudere chinese heren. Mr Wrong, Mr Right, Mr. Cooler. Ruben stelde zich voor als Mr Longpants (Langbroek). Ze bleven maar lachen, roepen, proosten en ons bier bijschenken. Op de televisie kwam het winterse Amsterdam nog even voorbij om ons met de neus fijn op de feiten te drukken.....Na de toch wat overvloedige indiaase maaltijd met zeker te veel bier de stad in gegaan. Eerst ergens cocktailtjes gedronken (bovenop het bier, plons) en een wedstrijdje gekke bekken trekken gehouden (we hebben foto's als bewijs). Ruben en Renee zijn de absolute winnaars! Als zo'n tent dan sluit, en je wilt toch nog verder, waar ga je dan naar toe??? Dan ga je natuurlijk naar de four floors of whores. Oftewel, de officieel niet bestaande rosse wijk van Singapore. Binnen komend werden we omgeven door schone aziatische dames die in eerste instantie gezellig wilde kletsen en dansen, maar uiteindelijk natuurlijk gingen vragen om een drankje (ja, ook aan ons, de dames ja.....). Een liveband kwam op het podium, Miek werd gestrikt als leadzangeres en ze wilden Claudia graag in de paal (van het paaldansen) zien. Dus Ruben meegesleept naar de 2 palen, waar Ruben vervolgens vriendelijk werd verzocht om van het podium te komen :-S. Women only........ De band speelde lekkere rocknummers dus wij zijn al dansend de nacht in gegaan.

En toen brak toch de onontkoombare dag van het vertrek aan :-(.......... Uitgeslapen, rondje zwembad, glijbaan, rooftopterrace en dan toch maar die taxi in naar het onnavolgbare Changi International Airport. Renee doodgeknuffeld, raar om weer afscheid te nemen van ons vriendinnetje..........het was net zo gezellig! Dank lieverds voor jullie fijne ontvangst en goede zorgen en heb het goed samen in SP! Ondertussen mogen we bijna het vliegtuig naar Amsterdam al weer in stappen voor de laatste etappe van 12 uur. We kijken niet uit naar de kou, maar er wachten ons in NL ook weer hele fijne dingen.

De balans na 5,5 week samen reizen is dat we nog steeds vriendinnetjes zijn, we hebben elkaar niet de hersens ingeslagen. Het was fijn samen, laidback, gezellig! We hadden eigenlijk ook niet anders verwacht. De reis was super, afwisseling van jungle, strand, steden, feest, chill, optrekken met z'n tweetjes en met vrienden. We hebben alle mogelijke vervoersmiddelen gehad. Kortom, we hebben genoten!!

Hopelijk hebben jullie ook een beetje mee kunnen genietenvia onze (soms misschien iets te lange en gedetailleerde) verhalen. Voor de geinteresseerden zullen de foto's van het einde van de reis nog verschijnen. Thanks for travelling with us. Hope to see you again soon!

Liefs,

Miek & Clau.

Koh Tao

De laatste keer dat we wat schreven, waren we in Bangkok. Wat lijkt dat lang geleden! Inmiddels zijn we in Kuala Lumpur, maar in de tussentijd hebben we heerlijk op het paradijselijke Koh Tao vertoefd.

Het laatste loodje, van Bangkok naar Chumpon, was een zwaar loodje. Na de langetocht vanuit Laos naar Bangkok vervolgens flinke vertraging bovenop een treinrit die 7 uur zou duren. Meligen flauw worden van het hangen, slapen, niets doen. Vervolgens 'wie ben ik'gaan spelen met post-its op elkaars voorhoofd. Alles om de tijd maar te doden.Begin van de nacht aangekomen in Chumpon, na 4 uur slapen op naar de boot naar Koh Tao. Jullie denken natuurlijk dat reizen een pretje is, maar op dat soort momenten is het toch best wel pittig (niet dat we willen klagen uiteraard ;-))

Koh Tao maakte het lange reizen helemaal goed. We hadden in de reisgids een plekje net buiten de drukte gevonden. Verschillende baaitjes waar je alleen lopend of per boot kunt komen. Toen we daar aan kwamen varen, waren we verkocht en hebben daar meteen voor een week geboekt. Een plaatje uit een reisgids, zo zag het er uit. Turkoois zeewater, rotsen, wit strand, palmbomen.........Engelmiek heeft zich zeker in het begin gedragen als een kind in een speelgoedwinkel. Het was waar ze op gehoopt had en meer: huisje zo goed als op het strand,tussen de cocospalmbomen, hagelwittestrandjes omringt door grote rotspartijen etc. etc.Alles was zo nieuw, prachtig, anders, exotisch voor haar.

Wat maakte datClaudia er weer met nieuwe ogen naar keek, genietend van haar verwondering. We verbleven in een eenvoudige bungalow, omgeven door jungle. Het resort heeft geen warm water (dus koud douchen ja, wat erger klinkt dan het is) en in je bungalow heb je alleen 's nachtselectriciteit. Tegen het vallen van de avond zette het hele insectenkoor (krekels enz)tegelijkertijd in, ongeveer gelijktijdig met het uitvliegen van de muggen. En jee...., wat een joekels! DachtClaudia eerst nog redelijkerwijs de muggenbultendans te ontspringen aangezien het leek of ze Miek lekkerder vonden. Naar verloop van tijd bleken we toch gelijk op te gaan.....

Onze dagen daar bestonden voornamelijk uit ons via ons ontbijt in het restaurantje naar het strand te begeven. Beetje liggen, beetje lezen, beetje snorkelen, op luchtbedje dobberen.Lui zeg, horenwe jullie denken. Maar niets is minder waar! Dagelijks maakten we de gang van ons baaitje naar de grote baai, door de jungle, lopend, heuvel op, heuvel af.Elke dag een half uur heen, een half uur terug. Op sommige dagen liepen we een dorpje verder, (naar Sairee Beach). Een uur heen, een uur terug. Elke dag een flinke workout dus! 's Nachts met onze headlightsover het donkere paadje terug, terwijl de krabben en spinnen en wie weet wat nog meer wegschoten van het pad.

Van de acht dagen op Koh Tao heeft het een keer ruim24 uur lang geregend. En als het regent daar, dan gaat het ook hard!! Met bakken komt het uit de lucht zetten. Wat maakt dat je benauwd naar het bladerdak van je bungalow gaat kijken om te zien of die het wel houdt! Fris werd het ook, dus gaan slapen met kleren aan, want geen dekens voorhanden, alleen een laken. Engelmiek heeft die nacht de halve nacht wakker gelegen en hoorde een vreemd geluid. De volgende ochtend deed ze een poging dit na te doen om aan Claudia te vragen wat het nou toch was. Claudia had het ook wel gehoord, maar er verder geen aandacht aan geschonken, ze voelde zich wel veiligin het hutje onder deklamboe.Het klonk een beetjeals een kudde loeiende koeien. Wat best vreemd is als je je bedenkt dat er op Koh Tao geen koeien rond lopen....... De volgende avond zijn we erachter gekomen waar dat geluid vandaan kwam: kikkers, brulkikkers.........ofzo.....Uiteraard wel een maatje groter dan je ze in NL ziet, maar toch verwacht je zo'n geluid niet uit zo'n klein beestje. De hevige regenval maakte dat er de dagen erna overal 'watervallen' overbleven. In de jungle, de resorts, op het strand, over en door de straten van het dorp.

Twee keer hebben we een paar uur een longtailboot gehuurd om te gaan snorkelen in mooie baaien verderop. De eerste keer dat we dat deden, was de dag waarop het zo begon te regenen. We hebben dapper geprobeerd om door te zetten, in het water was het goed te doen, het zeewater was warm. Maar eenmaal terug op de boot, in de regen, begonnen we toch wel wat blauwe lippen te ontwikkelen en te rillen. Toen de rum/cola ook niet werkte, hebben we ons terug laten brengen. Helemaal zeiknat geregend,weer aangekomen bij het resort ons eerst opgewarmd in de zee. Ongelooflijk, hoe warm dat zeewater dan aanvoelt! Daarna ons in de bungalow genesteld om er voorlopig niet meer uit te komen. Toen wetwee dagen later weer gingen snorkelen was het gelukkig heerlijk weer. Gewapend met onze zonnebrand en snorkels gooide Pan, onze taxiboat driver, ons op verschillende plekken overboord. Wat is de onderwater wereld toch prachtig! Schitterende papagaaivissen, maanvissen, pijlstaart inktvisjes en een heleboel ik weet niet wat voor bijzonder en fel gekleurde vissen. En dat op een achtergrond van prachtig koraal. Engelmiek voelde zich op een gegeven moment alsof ze aan het vliegen was over bizarre landschappen die het koraal gevormd had. De meeste vissen zijn nieuwsgierig aangelegd en kwamen een tijdje metje mee zwemmen. Op een gegeven moment dreef er een stuk watermeloen in de zee die ze lekker vonden. Engelmiek dacht dat het leuk was deze vast te houden, zodat de vissen uit haar hand zouden eten. Blijkbaar was een van de vissen het daar niet mee een, want die beet (!) in haar arm! Gelukkig was het een klein zwart/wit visje en geen haai (die daar ook voorkomen) dus Engelmiek kon ongedeerd, maar zwaar beledigd, gewoon weer aan boord klimmen.

De dorpjes waar wij kwamen waren vooral ingericht op duiktoerisme. Er waren leuke eettentjes, veel duikscholen en internetcafe's. Daar omheen veel resorts. Ondanks dat het eiland zeker toeristisch is, heeft het zijn knusheid tot nu toe weten te behouden. Nou wil het toeval dat een vriend van Peer, Lud (DJ Absolud), zijn eigen tent daar heeft. Omdat hij ook op de naburige eilanden veel draait, was het de vraag of we hem zouden treffen. We zijn er op een avond maar gewoon naar toe gelopen en hebben gezellig een drankje gedaan met hem in de tuin van zijn zeer sfeervolle tapas restaurant/club. De volgende dag bleek een duikschool daar een feest te geven waar hij zou draaien. Dus daar waren wij natuurlijk ook bij! Wat hebben we heerlijk gedanst op zijn deuntjes! Een verademing na Vang Vieng, waar het niveau niet echt tot grote hoogten steeg. En wat is het heerlijk om in een prachtig sfeerverlichte en mooi vormgegeven tuin in de zwoele avondlucht een dansje te doen. Dit hebben we dan ook een paar uur volgehouden. Een andere avond zijn we in het restaurant van Lud tapas gaan eten. Wat een verrukkelijke afwisseling op het lokale eten. Tropische tapas! Cocktailtje er bij.... helemaal goed!!!

Ook genoten hebben we van de flora en fauna van Koh Tao. Gekko's, tokeh's (met hun onmiskenbare geluid), eekhoorntjes over waslijnen,krabben in verschillende maten, grote spinnen (waar we niet zo blij van werden), verschillende soorten kikkers, vuurvliegjes..........We hebben zelfs twee keer een varaan gezien! Best aan de maat ook nog!Prachtig! Oppassen was het voor de vallende cocosnoten uit de palmbomen. Die schijnen meer mensenlevens te eisen dan de brommerongelukken aldaar. In het dorp waren we op den duur plaatselijke beroemdheden. Elke keer als we langs de winkeltjes, barretjes en massagesalons liepen zwaaiden de mensen naar ons, lachend dat zij zo klein waren en wij niet, zeg maar.

Na een week chillen, veel lopen, zwemmen, schommelen op het strand in het maanlicht, snorkelen, lekker eten etc.werd het tijd om verder te gaan en te beginnen aan de laatste etappe van onze reis. Dus boot en nachttrein geboekt om via Butterworth naar Kuala Lumpur, Maleisie, te reizen. In Butterworth kwamen we 24 uur na vertrek van het eiland aan. Daar hebben we op het nippertje de trein naar Kuala Lumpur gehaald. Had niemand ons even kunnen vertellen dat het in Maleisie een uur later is dan in Thailand?!? Met behoorlijk wat vertraging zijn we gisteravond, na een non-stop reis van 34 uur, in Kuala Lumpur aangekomen.

Kuala Lumpur heeft niet de indruk een grote stad te zijn, terwijl het dat wel degelijk is! Wat een verschil met Thailand. Het is hier schoon en wat opvalt is dat de levensstandaard hoger is. Het is ook wel wat duurder. Leuk om te zien hoe zoveel verschillende bevolkingsgroepen samenleven. Kijk je de ene kant op zie je een moskee, dan weer een kerk, op de andere hoek staat een Buddhistische tempel en het wemeld van de hindoestaanse dametjes. De mensen zijn uiterst vriendelijk en grappig. De warmte lijkt in de stad wel wat heftiger. Vandaag zijn we naar de Kuala Lumpur Twin Touwers geweest en naar de KL Radio Tower. De laatste zijn we opgegaan, om te genieten van het geweldige uitzicht over de stad. Vanavond gaan we naar de Indian marked en China town. Morgen zullen we ook nog wat dingen bekijken voordat we op de bus naar Singapore stappen. Als het goed is staat in Singapore Renee op ons te wachten! Zo leuk om haar en Ruben daar te ontmoeten (voor degenen die het niet weten: Renee en Ruben zijn vrienden van ons die onlangs naar Singapore verhuisd zijn).Zo is alweer de laatste etappe van onze reis aangebroken. Vrijdag vliegen we terug naar Bangkok, om daar 's avonds op het vliegtuig naar Amsterdam te stappen.

Foto's kunnen we hier niet uploaden, maar volgens z.s.m.!

Heel veel liefs van ons, uit drukkend warm Kuala Lumpur (dat is nog eens wat anders dan -15 en sneeuw)

Clau&Miek (nee, we hebben elkaar nog niet de tent/trein/bungalow/bus/boot uitgevochten ;-))

Vang Vieng, Laos

Hai lieve volgers,

Ten eerste bedankt voor alle leuke en lieve reacties. Fijn te horen dat onze inspanningen om de avonturen op 'papier' te krijgen niet voor niks zijn :-) (Is hard werken hoor, in onge-airconditionde internetschuren).

We waren gebleven bij onze eerste dag in Vang Vieng, klaar om het feestgewoel in te duiken. En dat hebben we gedaan ook. Aangezien de rest van de aanwezigen 's middags tijdens het 'tuben' al begonnen was met innemen, lagen wij zwaar achter op schema. Daarom meteen maar met twee rietjes tegelijk uit onze bucket whiskey/cola gaan drinken en het op een dansen gezet in de buitenlucht, bij een kampvuur. We werden belaagd door Australiers, Italianen, Chilenen, die uiteraard geen schijn van kans maakten aangezien onze Nederlandse mannen veeeeeeeeel leuker zijn! Omdat we onze achterstand op bucket niveau rap weg wilden werken, werd het al snel gezellig. En nog gezelliger....en nog gezelliger....totdat het niet meer gezellig was. Bleek Engelmiek iets te diep in the bucket gekeken te hebben. Nadat ze heel charmant haar volledige maaginhoud tussen het bamboe geloosd had, heeft Claudia haar vakkundig naar de bungalow geescorteerd. Weet dat we hiervoor twee smalle, wankele bruggetjes over moesten (die in NL nooooit goedgekeurd zouden worden). Hoe dan ook, we hebben het gered zonder in de rivier te belanden en Engelmiek is meteen voorover op bed als een blok in slaap gevallen. Zover de eerste avond Vang Vieng. Engelmiek ging er altijd prat op nooit een kater te hebben, maar er is blijkbaar een eerste keer voor alles. Terwijl Engelmiek heel de dag ziek in de bungalow heeft doorgebracht, heeft Claudia het ervan genomen door zich 2 uur lang te laten masseren. Wat een heerlijkheid! Vang Vieng was heerlijk chillen, heerlijke bungalow, helemaal roze van binnen, 2 hangmatten op onze veranda. Eerste rangs uitzicht op de prachtige bergen van Vang Vieng, inclusief kuddes koeien en de mooie zonsondergangen. Ver genoeg vandaan bij het feestgedruis. Veel gelezen, heerlijk gegeten, 'Laos is een voormalig franse kolonie en ze begrijpen daar goed dat wij blanken graag brood (baguettes) eten als ontbijt. Friends' gekeken in een van de vele restaurantjes (je hebt keuze uit verschillende restaurantjes die de hele dag verschillende series op tv hebben, zoals Friends en Family Guy, best wazig) Een van de dagen zijn we gaan 'tuben'. De tuktuk ingestapt, met traktor-binnenband, en ons af laten zetten bij de startplek van het 'tuben'. Hier zijn verschillende barretjes aan het water, sommigen hebben kabelbanen, rekstokken, glijbanen om jezelf in het water te storten. Uiteraard zijn de inmiddels bekende buckets vollop verkrijgbaar. Gezien de ervaring van Engelmiek van de eerste avond hebben we wat verstandiger (lees: rustiger aan)gedaan. Langzaam hebben we ons de rivier af laten zakken, om ons hier en daar bij een barretje naar binnen te laten ' hengelen' om wat te eten/drinken. Ze gooien dan een gevulde fles aan een touw naar je toe, die je met een beetje geluk niet tegen je harses aan krijgt... Affijn, een heerlijk chill dagje met wederom prachtige uitzichten op de bergen vanaf de rivier. Je een beetje mee laten voeren door de stroming, of op de rustigere stukken van de rivier flink meepeddelen. Tegen zonsondergang kwamen we weer aan bij Vang Vieng. De hele afstand afgelegd dus, iets wat de meeste mensen niet halen aangezien ze bij de barren en de buckets blijven hangen.

Een andere dag waren we vast van plan om op de fiets de omgeving te gaan verkennen. Dus wij op zoek naar twee mountainbikes. Omdat we niet de meest vroege vogels zijn, bleek dat nog een hele opgave. Toen begon het ook nog eens te regenen. We besloten dat in de regen fietsen in Nederland ook altijd nog kon, dus plan bijna afgeblazen. Klaarde het toch weer op! Lang verhaal kort: na veel gezoek en frustratie zijn we tot de conclusie gekomen dat Azie niet berekend is op lange mensen, dames in het bijzonder. Geen fiets te vinden in onze maat! Uiteindelijk zijn we daarom maar in een tuktuk gestapt die ons over de meest bumpy road ever naar the blue lagoon heeft gebracht. Af en toe vroegen we ons af of het vehicle niet om zou vallen, zo schuin werden we heen- en weer gezwiept. Je wil niet eens nadenken over het feit of er wel of geen technische keuring is voor deze voertuigen (waarschijnlijk niet nodig, want ze worden eens in de zoveel tijd gezegend, aan de bloemen te zien die soms voorop zitten). Hoe dan ook, de bestemming was de pittige, half uur durende rit meer dan waard. Een mooi, blauw water tussen de bomen en de bergen. Na een fikse klim hebben we eerst een schitterende grot bezocht. Er zijn hele gangenstelsels in de bergen daar, maar wij, helden als we zijn, hebben het gelaten bij de ' ontvangsthal' die al overweldigend mooi was. Na deze inspannende bezigheid hebben we ons in het blauwe water begeven, tussen de vissen en de Koreanen met zwemvesten. Dit, totdat onze tuktukchauffeur het wel weer lang genoeg vond duren en ons via dezelfde weg weer naar huis bracht.

Vang Vieng was weer heerlijk, voor Claudia de tweede keer dat ze hier was. Zoals we al dachten haalden we de gemiddelde leeftijd wel flink omhoog daar. Veel Engelsen (en we weten allemaal ws wel hoe lam die kunnen worden en zich kunnen misdragen) en Israelis. Na 6 nachtjes daar was het welletjes en hebben we de reis naar Bangkok geregeld. Bijzonder hoe dat werkt. Op het moment dat je je bus/treinreis boekt bij een of ander klein internet/reisbureautje, voor weinig geld, vraag je je af of je jebestemming uberhaupt wel gaat halen. Claudia heeft inmiddels de ervaring dat dit wel goed gaat, maar Engelmiek had er toch haar vraagtekens bij. Maar goed, gisteren met de tuktuk naar het plaatselijke busstation, waar de bus zowaar ' maar' een uur te laat vertrok. in Vientiane lang moeten wachten op de tuktuk die ons naar de grens zou brengen. Grens over, internationale trein in, die weer uit, nachttrein naar Bangkok op het nippertje gehaald. Terwijl je van te voren toch ruim de tijd denkt te hebben, wordt het dan toch nog krap. Dit hoort ook bij reizen, het maar loslaten, go with the flow........... , je kunt er toch niets aan veranderen. Je merkt meteen weer hoe meer efficient het in Thailand geregeld is. Er komt meteen een mannetje langs die je bestelling voor het avondeten opneemt, je tafeltje wordt geinstaleerd, en niet veel later zit je te eten. Daarna worden in rap tempo de slaapplaatsen gereed gemaakt. Met kussentjes, matrasjes, dekentjes, gordijntjes wordt je coupe dan omgetoverd tot twee soort van eenpersoons knusse bedstee. Nog even wat drinken en roken in de restauratiewagen en hup, je bedje in. Lezen, muziek luisteren enz.....

Vanmorgen kwamen we anderhalf uur te laat aan op het grootste treinstation hier in Bangkok. Helaas op 10 min de trein naar Chumpon gemist........... Dat is onze volgende stop. Vanaf daar kunnen we op de boot naar Koh Lao stappen. Onze trein naar Chumpon vertrekt over een paar uur, hij doet er officieel 8 uur over, ws dus ruim 9 uur. Morgenochtend vroeg dan de boot naar Koh Tao. Het zuiden schijnt wat last van regen te hebben momenteel, maar we wagen het er op. Een vriend van Peer woont op Koh Tao en heeft daar een club, dus daar gaan we eens kijken :-). Even een mooi plekje uit zoeken, uit de drukte, maar er wel in de buurt. We verheugen ons op strand, zee, snorkelen, varen, chillen............!

Renee en Ruben zijn inmiddels naar Singapore verhuisd, dus dat maakt het voor ons mogelijk hen daar te bezoeken. Renee had het er over om ons eventueel nog op te komen zoeken in Thailand. Als we naar Singapore gaan, willen we dat graag over land doen met de trein via Maleisie, Kuala Lumpur. We zien wel, mogelijkheden te over en nog 2,5 week te gaan.

Liefs,

Clau & Miek.

Buffelen geblazen

Lieve allemaal,

Na ruim een week in jungle en daarna een non-stop reis van 28 uur zijn we nu in Vang Vieng, Laos aangekomen. Een heleboel beleefd, dus heb je even?

Vorige week dinsdag zijn we met z'n vieren op drie brommers gestapt (Claudia bij John achterop, Engelmiek ging met gevaar voor eigen leven zelf rijden) om een rit van 5 uur te maken naar Mae Phaem. Dit is het Karen dorp waar John zijn eigen huis gebouwd heeft. Het eerste deel van de rit was vooral spannend omdat de Thai er hun eigen verkeersregels op na houden, b.v. een 2 baans weg als 3 baans gebruiken. Iris en John zijn hier na zoveel jaren Thailand al helemaal aan gewend, Engelmiek moest even inkomen. Het tweede deel van de rit was vooral schitterend door de met oerwoud bedekte bergen, maar spannend vanwege de vele haarspeldbochten en pittige afdalingen. Hoewel slavendrijver John het tempo er aardig inhield, stopten we regelmatig om van het uitzicht te genieten. Denk dan aan mooie heuvels, flinke rotspartijen afgewisseld met oerwoud onder een strakblauwe hemel. We waanden ons dus in onontgonnen gebied toen we tijdens een pauze een Google-maps auto met grote camera op het dak voorbij zagen komen. Mmm, dat stukje aarde is dus ook al vast gelegd. Met ons er op terwijl we net ' Charlie's Angels' foto's aan het maken waren. Na de lange brommerrit hadden welast van zere billen, ontwrichte heupen en John had twee deuken in zijn rug (?)..... We werden meteen voorgesteld aan vader en moeder. De oudjes die John en Iris 'geadopteerd' hebben. Beiden in de 80 jr. Lieve vrolijke mensen. Vader blij met de door ons meegebrachte whis-e-key. Iedereen in het dorp was nieuwsgierig naar die lange blanke vrouwen en natuurlijk was onze lengte reden tot hilariteit. John en Iris hebben een heerlijk huisje boven op een berg in het dorp, met mooi uitzicht over de omgeving. Gelukkig redelijk voorzien van enige westerse luxe (westers toilet, warme douche, stroom). De eerste nachtin het huis van Lee en Sao de beste vrienden van John geslapen aangezien zijn 'huiszwaluwen'zijn huisondergescheten hadden. Dunne matrasjes op de grond. Wonder boven wonder hebben onze ruggen het prima gehouden. De volgende dag het huis van John schoongeschrobd en gehangen. Eigenlijk hebben we bijna geen avond 'thuis' gegeten omdat we steeds bij Lee werden uitgenodigd. Sowieso werd er regelmatig eten de berg op gebracht. De Karen zijn lieve vriendelijke mensen, ze leven van de landbouw en veeteelt. Ze hebben een eigen taal die niet op het Thais lijkt. John en Iris communiceren met de mensen in het Karen, Thais, Engels en Nederlands. Met hier en daar wat nodige gebaren. De mensen hebben een goed gevoel voor humor en we voelden ons al snel thuis. De kinderen moesten eerst even de kat uit de boom kijken, maar dat ging al snel goed. Het bleef vreemd voor ze dat wij ze niet verstonden. Ze bleven ons maar in het Karen/Thais aanspreken. We hebben een middag een knutsel/tekendag voor ze georganiseerd. Deze werd goed bezocht. Alle kinderen aan de eettafel op de veranda, wasco, waterverf, kleurpotloden. Onder leiding van Engelmiek kwamen de mooiste creaties uit hun handen. De dag werd afgesloten met spaghetti voor de kinderen. Iets wat daar uiteraard nooit op tafel komt. Iris maakte het klaar in een grote wok op het kampvuur. De Karen keken hoofdschuddend en lachend toe terwijl wij met z'n vieren aan het stuntelen waren om met de primitieve middelen een maal voor zo'n 12 kinderen op tijd op tafel te krijgen. Aan het einde van de dag waren we gesloopt. We zijn ook nog een keer naar de buffelschuur een uur verderop gelopen. Kijken hoe de buffels 'naar huis' gebracht werden. Koppige grappige beesten zijn het. Wij bleven een beetje op afstand aangezien ze best wild zijn. Mensen die ze kennen kunnen ze benaderen, maar voor ons bleef het tricky. Een dag hebben we een kleine wandeling gemaakt die ons naar de rivier bracht. John bedacht zich niet en ging meteen zwemmen. Wij dames zaten een beetje op het strandje...... Want............... geen bikini meegenomen. Totdat we elkaar aankeken en tegelijkertijd dachten; wat nou, geen bikini, daar laten wij ons niet door stoppen!! John had de dag van zijn leven toen we hem gedrieen topless het water in volgden. Toen we ons na de zwempartij weer hadden aangekleed, kwam Lee net de hoek om gelopen. Het zou geen schande geweest zijn als hij ons zo had aangetroffen, maar het zou ws wel een week lang het onderwerp van gesprek geweest zijn in het dorp.

We wisten dat er in het huis van John een tokeh zat (een soort grote felgekleurde hagedis). De eerste dag hebben we hem ook gezien; prachtig. En nuttig, want hij eet insecten. Op een nacht schrok Engelmiek wakker van 'iets' dat op haar arm liep. Door haar schrik, schrokik ookwakker. Beiden konden we onze lampen niet vinden, dus maakten we Iris wakker, die John wakker maakte die het licht vervolgens aan deed. Geen eng beest te zien, niets, nada. Tot de conclusie gekomen dat het ws mijn arm was die ik op Miek legde. Paniek om niets dus. Aangezien we toch wakker waren heeft John nog even een hardnekkige zwaluw zijn huis uit gejaagd.

We zouden er eigenlijk voor 3 dagen op uit trekken, wat helaas niet lukte omdat er een dag regen was. We moesten daarom de trip naar het naburige dorp met olifanten skippen. Het werd2 dagen. De eerste dag zijn we een paar uur gaan bamboeraften. Lee en nog een Karen gingen met ons mee. Met z'n zessen op de raft de rivier af, die nog best hoog stond voor de tijd van het jaar door het vele water wat de afgelopen maanden gevallen was. Wederom schitterende omgeving, heuvels, jungle, ijsvogels, hele grote vlinders en schitterend gekleurde libelle's. Na twee uur raften stopten we bij het punt waar het riviertje naar de buffelboerderij in de grotere rivier uitkomt. Hier gingen we aan land. Hier bereidden onze gidsen een heerlijk maal op een vuur, bladeren dienden als bord en Lee maakte met zijn 'crocodile dundee mes' voor iedereen eetstokjes van bamboe. Hierna gingen we te voet verder, pad of geen pad, wadend door het riviertje, met onze twee fantastische gidsen voorop om de weg te wijzen en de takken weg te kappen. Na 2 uur lopen kwamen we een verdwaalde buffel van John tegen, die achter de vrouwtjes van een andere kudde aanwilde. Die hebben we maar meteen weer mee terug genomen. Uiteindelijk kwamen we bij de buffelboerderij aan. Denk dan aan een hut op palen waar de buffels onder kunnen staan, met een dak van bladeren. Hier zouden we de nacht doorbrengen. Er werd weer op open vuur gekookt, wat voor de mensen van deze stam heel normaal is. Het is hun manier van koken, er zijn gewoonweg geen gasfornuizen of kooktoestellen. Toen we geen mokken genoeg hadden voor de thee (meegenomen uit het bos, gedroogd op het vuur en daarna thee van gezet) en de baco's ging Lee even het bos in om bamboe te kappen, waarna hij er vier mokken van maakte. We hebben er beiden een gekregen als souvenier :-) John had met Lee en Iris de buffels opgehaald, dus tegen de tijd dat we gingen slapen lagen ook de buffels in ruststand onder onze slaapplaats. Zo werden we in slaap gewiegd door hun gesnuif en af en toe het geklingel van de bellen die ze omhebben. Een bijzondere ervaring. Hoewel de nacht koud was, hebben wij het niet koud gehad door de warmte van de buffels en onze heerlijke slaapzakken.

De volgende dag zijn we in een paar uur dwars door de jungle weer teruggebanjerd naar het dorp. Onderweg kwamen we plekken tegen waar het bos gekapt is door een andere stam die in de streek woont. Zij kappen het hardhout om ruimte te maken voor opium plantages en maisteelt. Dit heeft een verwoestend effect op het landschap, treurig om te zien. Iris en John zijn aan het bedenken hoe ze op hoger niveau invloed kunnen uitoefenen om dit tegen te gaan. Door de corruptie valt dit nog niet mee. Daarnaast zijn ze via hun stichting ' stichting buffelen' bezig met verschillende projecten, zoals de bouw van een bibliotheek. Dit om de scholing en ontwikkeling in het dorp te ondersteunen. Ze gaan ook tassen die de Karen vrouwen weven, verkopen in het Tropenmuseum te Amsterdam. De opbrengst gaat rechtstreeks naar de makers. De hulp die ze bieden is erop gericht om de armoede te verlichten door de zelfredzaamheid te vergroten. Stichting Buffelen is volledig afhankelijk van donaties. Dus als je een goed doel wil steunen, waarvan je zeker weet dat de gehele donatie naar het project gaat, dan is Stichting Buffelen een aanrader. Geen grootschalig project (mondiaal gezien) maar wel met grote gevolgen voor een kwetsbare groep mensen. Kijk op www.buffelen.org om te zien hoe je donateur kunt worden.

Al met al kunnen we terugkijken op een bijzondere week, waarin we een tijdje het leven bij een bergstam mochten meeleven. Avonden met baco's aan het kampvuur, gebarend en lachend. Op onze laatste avond kregen we van Sao, de vrouw van Lee, beiden een mooie geweven tas. Een waar geschenk als je bedenkt dat zij aan een tas een paar dagen werk heeft. John en Iris hebben hun best gedaan ons zoveel mogelijk mooie dingen te laten meemaken deze week en dat is ze goed gelukt! Maarrr er wachtten ons nog meer avonturen en daarom stapten we dinsdag j.l. weer met z'n allen op de brommers om naar Chiang Mai te rijden.

Omdat we niet bij elk mooi uitkijkpunt zijn gestopt, ging de rit nu wat sneller (en omdat Engelmiek nu misschien iets harder door de bochten durfde). Nadat we ons hebben opgeknapt op de hotelkamer van John en Iris, hebben we de nachtbus van 20.00 uur richting de grens van Laos genomen. Door elkaar geklutst kwamen we daar 's ochtends aan, om meteen door te reizen naar Laos. Het visum regelen duurde nogal lang, waardoor we de bus van 13.00 uur van Vientiane naar Vang Vieng niet konden halen. Uiteindelijk besloten we met een mini-van te gaan, waarvan de bestuurder erg veel haast bleek te hebben toen we eenmaal op weg waren. Op de Nederlandse snelwegen is dat geen punt, maar op de wegen in Laos is haast het laatste wat je wil hebben. Dachten we in de nachtbus geklutst te zijn, aan het eind van deze rit was Engelmiek vooral opgelucht dat ze nog leefde en Claudia vooral blij dat ze naar de w.c. kon. Hobbels of geen hobbels, bocht of geen bocht, de bestuurder bleef gas geven en inhalen. Affijn, na 28 uur reizen zijn we gisteren dan toch in Vang Vieng aangekomen, in het donker. De verrassing was de volgende dag dan ook groot voor Engelmiek toen ze de omgeving zag. Mooie, grillige, groene bergen, een rivier met bamboe hutjes aan weerszijden en een plaatsje met allemaal leuke eettentjes en muziek. Vandaag hebben we lekker gerelaxt in onze hangmatten bij onze bungalow en vanavond gaan we het nachtleven maar weer eens onveilig maken!! We gaan proberen deze week wat foto's online te zetten, maar op dit moment wacht het uitgaansleven op ons :-) (of wij iig op het uitgaansleven).

Veel liefs

Clau & Miek

Chiang Mai

Lieverds!

Het vliegtuig naar Bangkok vertrok gelukkig op tijd ondanks de wind. De harde wind maakte het opstijgen nogal heftig. Het was helaas een oud toestel, zonder eigen beeldscherm, dus we zagen al op tegen een lange saaie vlucht. Uiteindelijk viel het allemaal erg mee. Claudia heeft een paar uur geslapen. Engelmiek heeft een paar uur lang de lichtjes van van Pakistan en India bewonderd. De overstap op Bangkok verliep soepel. Klein beetje vertraging. Na 15 uur reizen landden wij begin van de middag op Chiang Mai Airport. Waar de geuren en de zwoele warmte van Azie ons tegemoet kwamen. We werden opgehaald door Iris en John. Apart om hen daar te treffen. Zij maakten meteen (en ook de afgelopen dagen) de overgang van NL naar Thailand een stukje kleiner. Ze kennen de weg, spreken een beetje de taal, kennen de gewoontes, de prijzen enz. Ze hadden voor ons een kamer geregeld in het Rainforest Boutique Hotel waar zij ook verblijven. Met een leuke korting overigens omdat John had gezegd dat wij vrijwilligers zijn voor hun Stichting Buffelen. Heerlijk plekje, buiten het centrum, zwembad, lekker eten enz. 's Middags dus heerlijk gechilled aan het zwembad, waar we beiden uiteindelijk ook in diepe slaap gedonderd zijn na de vermoeiende reis. 's Avonds gegeten en geshopt op de nightmarket. Jullie kunnen je voorstellen dat John er van genoten heeft om met 3 vrouwen te gaan shoppen ;-). Als de Thai vragen welke vrouw van hem is, antwoord hij ' alle drie', met hilariteit tot gevolg. En wij noemen hem inmiddels ' Charlie' (van de Angels). Iris die steeds achter ons liep had veel lol om de reacties die wij hier veroorzaken. Een engelsman vroeg zich af of wij ons wel bewust waren van de aandacht die we genereerden en noemde ons ' two lost wild giraffes' :-)...... Die avond hebben we onze ontmoeting gevierd met veel rum en cola aan het zwembad tot diep in de nacht. Het is ontzettend gezellig samen met John en Iris, we praten 5 kwartier in een uur en hebben de grootste lol. 's Morgens hebben we ons direct uit bed met zonnebril op naar het ontbijtbuffet gesleept waarna we datzelfde bed weer opgezocht hebben. Een gat in de dag geslapen na zo'n vermoeiende reis/shop/zuipdag. 's Avonds gegeten met een nederlandse dame die hier getrouwd is met een man uit het Karen dorp waar John en Iris wonen. Twee andere nederlandse dames schoven ook aan en het werd heel gezellig. Engelmiek vraagt bij alles wat ze besteld; mai pit? Wat zoveel betekent als: niet pittig?, aangezien ze daar absoluut niet tegen kan. Maar goed, het blijft Thailand, dus hier en daar schrikken van de pepertjes gebeurt evengoed wel. Gisteren zijn we met de meiden naar de Wat en Doi Suthep gegaan. Een mooie tempel hoog op een berg. Veel trappen op, mooi uitzicht. Wie Azie kent, weet dat de kitsch je tegemoet straalt in Boeddhistische tempels, veel goud, veel tierelantijntjes. En toch blijft het bijzonder. Daarna naar de Chiang Mai Zoo geweest. Met name vanwege de reuzepanda's die ze daar hebben. Prachtige Zoo voor aziatische begrippen. Ruim opgezet, groen. Hoewel het bijzonder blijft om al die mooie dieren te zien, voelt het toch ook wel dubbel om een baby-olifantje aan een touw te zien, witte tijgers op een klein stukje grond, Panda's in een geairconditioneerde ruimte met nepplanten...... Na de lange wandelingen op de berg waar de tempel staat en in de dierentuin, zijn we met de 'centauer' (soort van pick-up met opbouw met de functie van taxi/bus) terug naar de oude stad van Chiang Mai gegaan. Daar hebben we over de enorme sundaynight market gezworven. Claudia dacht dat ze het niet zo op shoppen heeft, maar is er achter gekomen dat dit vooral prijsgerelateerd is. Alles is hier zo goedkoop dat het ineens een stuk leuker wordt! En dan al die geweldige Aziatische hebbedingetjes!! Tot onze eigen verbazing houden we ons nog best in, het is allemaal nog mee te dragen. Na de markt heeft Iris ons mee genomen naar een heerlijk eettentje, waar ze de lekkerste gebraden kip van de wereld hebben. Engelmiek is meteen verslaafd geraakt en wil daar nu altijd eten (mai pit, dat moge duidelijk zijn). John schoof gezellig aan, om daarna met z'n vieren uit te gaan. We zijn in Thailand, dus na zo'n lange dag lopen en warmte hebben we ons heerlijk laten masseren in een van de vele kleine massage salons. Natuurlijk was het geen probleem om met z'n vieren tegelijk gemasseerd te worden. Helaas had John de pech dat ze voor hem 'tante Truus' gebeld hadden, die vooral goed kon aaien, maar van masseren niet zoveel kaas had gegeten. Hij voelde zich met name in de olie gezet. Daarna hebben we ons in een Thaise uitgaansgelegenheid zelf nog eens flink in de olie gezet. Het was een waar theater. Leuk dat John de plekken kent waar alleen de Thai komen. Het was een immense ruimte vol met tafels en stoelen, met een groot podium waar een live band stond te spelen. Veel Thaise covers, met hier een daar een Amerikaanse hit. Af en toe werden de muzikanten omringt door schattige thaise meisjes die probeerden synchroon te dansen. De thai ontdooiden langzaam en gingen naast de tafels staan dansen, een echte dansvloer ontbrak. Wij vermaakten ons kostelijk aangezien de thai geen ritmegevoel hebben. Het wemelde er van de ladyboys, die het ook erg leuk vonden om met ons te dansen. Onze oerhollandse polonaise veroorzaakte veel verbaasde en verraste blikken, je begrijpt dat we zelf ook niet meer helemaal helder waren. Na deze hilarische avond/nacht zijn we uitgeput in bed beland. Vandaag hebben John en Iris inkopen gedaan voor de bibliotheek die zij in het Karendorp gaan beginnen, terwijl wij ons aan de rand van het zwembad nuttig hebben gemaakt (boekjes lezen, eten, roken, kletsen, baantjes zwemmen etc.). Vanavond gaan we nog een keertje de nightmarket bezoeken, maar gaan het niet te gek maken. Morgen namelijk vroeg uit de veren om een brommer te regelen voor Engelmiek en uit te checken. We hebben namelijk een lange dag voor de boeg met een rit van ongeveer 4 uur naar het Karendorp. Dan begint het echte avontuur. De luxe is dan echt voorbij, we zitten dan midden in de jungle. Op het programma staat een trekking van 2 dagen, incl. olifantentocht en bamboorafting. Niet georganiseerd door een toeristen organisatie, maar door onze 'eigen' Johnny Buffalo! Looking forward. En buffel knuffelen natuurlijk :-) Het kan enige tijd duren voordat onze nieuwe avonturen op de site verschijnen, aangezien we niet weten wanneer we weer de beschikking hebben over internet. Om meer informatie te krijgen over wat John en Iris allemaal in Thailand voor goede initiatieven ontplooien, neem een kijkje op de site van hun stichting: www.buffelen.org.

Heel veel liefs vanuit het zwoele Thailand, Clau en Miek

Klaar voor de start.

Lieve allemaal,

Morgen is het zover. Dan stappen wij in het vliegtuig naar Bangkok. Hopelijk houdt de windkracht 11 ons niet tegen! Op vrijdagochtend vliegen we dan direct door naar Chiang Mai, waar Iris en John ons van het vliegtuig komt halen. Nadat we geacclimatiseerd zijn gaan we in 3 uur op de motor naar Ban Mae Phaem. Het dorp waar John en Iris een paar maanden per jaar verblijven en waar John buffels houdt en projecten realiseert. De bevolking daar vinden John en Iris al lang, dus ze zullen zich wel rot schrikken van twee zulke lange blanke dames :-). We blijven daar ongeveer een week waarvan we een aantal dagen een trekking gaan doen. Naar het naburige dorp, waar ze olifanten hebben, een bamboeraft doen, hiken, buffels hoeden en in een buffelschuur slapen. Vanuit Ban Mae Phaem gaan we weer terug naar Chiang Mai. Dan zullen we in een paar dagen waarvan ws twee dagen op een boot naar Luang Prabang in Laos reizen. Als we daar uitgekeken zijn zakken we af naar Vang Vieng. Een mooie plek waar je lekker kunt eten, fietsen, grotten bekijken, feesten en in een traktorbinnenband de rivier af kan zakken. Vervolgens gaan we via Vientiane, de hoofdstad van Laos, Thailand weer in. En dan? Waarheen de wind ons waait..... Hoogstwaarschijnlijk zal dat richting het zuiden van Thailand zijn, naar een mooi eiland. Koh Phayam? Koh Lipe? Wie zal het zeggen. Als we zo ver zuidelijk zijn, gaan we kijken of we door Maleisie naar Singapore kunnen reizen om Renee en Ruben daar op te zoeken.

We houden jullie de komende 6 weken op de hoogte van onze avonturen. Jullie ondertussen sterkte met het doorkomen van de winter!

Liefs, Engelmiek & Claudia.