Lieve allemaal,

Na ruim een week in jungle en daarna een non-stop reis van 28 uur zijn we nu in Vang Vieng, Laos aangekomen. Een heleboel beleefd, dus heb je even?

Vorige week dinsdag zijn we met z'n vieren op drie brommers gestapt (Claudia bij John achterop, Engelmiek ging met gevaar voor eigen leven zelf rijden) om een rit van 5 uur te maken naar Mae Phaem. Dit is het Karen dorp waar John zijn eigen huis gebouwd heeft. Het eerste deel van de rit was vooral spannend omdat de Thai er hun eigen verkeersregels op na houden, b.v. een 2 baans weg als 3 baans gebruiken. Iris en John zijn hier na zoveel jaren Thailand al helemaal aan gewend, Engelmiek moest even inkomen. Het tweede deel van de rit was vooral schitterend door de met oerwoud bedekte bergen, maar spannend vanwege de vele haarspeldbochten en pittige afdalingen. Hoewel slavendrijver John het tempo er aardig inhield, stopten we regelmatig om van het uitzicht te genieten. Denk dan aan mooie heuvels, flinke rotspartijen afgewisseld met oerwoud onder een strakblauwe hemel. We waanden ons dus in onontgonnen gebied toen we tijdens een pauze een Google-maps auto met grote camera op het dak voorbij zagen komen. Mmm, dat stukje aarde is dus ook al vast gelegd. Met ons er op terwijl we net ' Charlie's Angels' foto's aan het maken waren. Na de lange brommerrit hadden welast van zere billen, ontwrichte heupen en John had twee deuken in zijn rug (?)..... We werden meteen voorgesteld aan vader en moeder. De oudjes die John en Iris 'geadopteerd' hebben. Beiden in de 80 jr. Lieve vrolijke mensen. Vader blij met de door ons meegebrachte whis-e-key. Iedereen in het dorp was nieuwsgierig naar die lange blanke vrouwen en natuurlijk was onze lengte reden tot hilariteit. John en Iris hebben een heerlijk huisje boven op een berg in het dorp, met mooi uitzicht over de omgeving. Gelukkig redelijk voorzien van enige westerse luxe (westers toilet, warme douche, stroom). De eerste nachtin het huis van Lee en Sao de beste vrienden van John geslapen aangezien zijn 'huiszwaluwen'zijn huisondergescheten hadden. Dunne matrasjes op de grond. Wonder boven wonder hebben onze ruggen het prima gehouden. De volgende dag het huis van John schoongeschrobd en gehangen. Eigenlijk hebben we bijna geen avond 'thuis' gegeten omdat we steeds bij Lee werden uitgenodigd. Sowieso werd er regelmatig eten de berg op gebracht. De Karen zijn lieve vriendelijke mensen, ze leven van de landbouw en veeteelt. Ze hebben een eigen taal die niet op het Thais lijkt. John en Iris communiceren met de mensen in het Karen, Thais, Engels en Nederlands. Met hier en daar wat nodige gebaren. De mensen hebben een goed gevoel voor humor en we voelden ons al snel thuis. De kinderen moesten eerst even de kat uit de boom kijken, maar dat ging al snel goed. Het bleef vreemd voor ze dat wij ze niet verstonden. Ze bleven ons maar in het Karen/Thais aanspreken. We hebben een middag een knutsel/tekendag voor ze georganiseerd. Deze werd goed bezocht. Alle kinderen aan de eettafel op de veranda, wasco, waterverf, kleurpotloden. Onder leiding van Engelmiek kwamen de mooiste creaties uit hun handen. De dag werd afgesloten met spaghetti voor de kinderen. Iets wat daar uiteraard nooit op tafel komt. Iris maakte het klaar in een grote wok op het kampvuur. De Karen keken hoofdschuddend en lachend toe terwijl wij met z'n vieren aan het stuntelen waren om met de primitieve middelen een maal voor zo'n 12 kinderen op tijd op tafel te krijgen. Aan het einde van de dag waren we gesloopt. We zijn ook nog een keer naar de buffelschuur een uur verderop gelopen. Kijken hoe de buffels 'naar huis' gebracht werden. Koppige grappige beesten zijn het. Wij bleven een beetje op afstand aangezien ze best wild zijn. Mensen die ze kennen kunnen ze benaderen, maar voor ons bleef het tricky. Een dag hebben we een kleine wandeling gemaakt die ons naar de rivier bracht. John bedacht zich niet en ging meteen zwemmen. Wij dames zaten een beetje op het strandje...... Want............... geen bikini meegenomen. Totdat we elkaar aankeken en tegelijkertijd dachten; wat nou, geen bikini, daar laten wij ons niet door stoppen!! John had de dag van zijn leven toen we hem gedrieen topless het water in volgden. Toen we ons na de zwempartij weer hadden aangekleed, kwam Lee net de hoek om gelopen. Het zou geen schande geweest zijn als hij ons zo had aangetroffen, maar het zou ws wel een week lang het onderwerp van gesprek geweest zijn in het dorp.

We wisten dat er in het huis van John een tokeh zat (een soort grote felgekleurde hagedis). De eerste dag hebben we hem ook gezien; prachtig. En nuttig, want hij eet insecten. Op een nacht schrok Engelmiek wakker van 'iets' dat op haar arm liep. Door haar schrik, schrokik ookwakker. Beiden konden we onze lampen niet vinden, dus maakten we Iris wakker, die John wakker maakte die het licht vervolgens aan deed. Geen eng beest te zien, niets, nada. Tot de conclusie gekomen dat het ws mijn arm was die ik op Miek legde. Paniek om niets dus. Aangezien we toch wakker waren heeft John nog even een hardnekkige zwaluw zijn huis uit gejaagd.

We zouden er eigenlijk voor 3 dagen op uit trekken, wat helaas niet lukte omdat er een dag regen was. We moesten daarom de trip naar het naburige dorp met olifanten skippen. Het werd2 dagen. De eerste dag zijn we een paar uur gaan bamboeraften. Lee en nog een Karen gingen met ons mee. Met z'n zessen op de raft de rivier af, die nog best hoog stond voor de tijd van het jaar door het vele water wat de afgelopen maanden gevallen was. Wederom schitterende omgeving, heuvels, jungle, ijsvogels, hele grote vlinders en schitterend gekleurde libelle's. Na twee uur raften stopten we bij het punt waar het riviertje naar de buffelboerderij in de grotere rivier uitkomt. Hier gingen we aan land. Hier bereidden onze gidsen een heerlijk maal op een vuur, bladeren dienden als bord en Lee maakte met zijn 'crocodile dundee mes' voor iedereen eetstokjes van bamboe. Hierna gingen we te voet verder, pad of geen pad, wadend door het riviertje, met onze twee fantastische gidsen voorop om de weg te wijzen en de takken weg te kappen. Na 2 uur lopen kwamen we een verdwaalde buffel van John tegen, die achter de vrouwtjes van een andere kudde aanwilde. Die hebben we maar meteen weer mee terug genomen. Uiteindelijk kwamen we bij de buffelboerderij aan. Denk dan aan een hut op palen waar de buffels onder kunnen staan, met een dak van bladeren. Hier zouden we de nacht doorbrengen. Er werd weer op open vuur gekookt, wat voor de mensen van deze stam heel normaal is. Het is hun manier van koken, er zijn gewoonweg geen gasfornuizen of kooktoestellen. Toen we geen mokken genoeg hadden voor de thee (meegenomen uit het bos, gedroogd op het vuur en daarna thee van gezet) en de baco's ging Lee even het bos in om bamboe te kappen, waarna hij er vier mokken van maakte. We hebben er beiden een gekregen als souvenier :-) John had met Lee en Iris de buffels opgehaald, dus tegen de tijd dat we gingen slapen lagen ook de buffels in ruststand onder onze slaapplaats. Zo werden we in slaap gewiegd door hun gesnuif en af en toe het geklingel van de bellen die ze omhebben. Een bijzondere ervaring. Hoewel de nacht koud was, hebben wij het niet koud gehad door de warmte van de buffels en onze heerlijke slaapzakken.

De volgende dag zijn we in een paar uur dwars door de jungle weer teruggebanjerd naar het dorp. Onderweg kwamen we plekken tegen waar het bos gekapt is door een andere stam die in de streek woont. Zij kappen het hardhout om ruimte te maken voor opium plantages en maisteelt. Dit heeft een verwoestend effect op het landschap, treurig om te zien. Iris en John zijn aan het bedenken hoe ze op hoger niveau invloed kunnen uitoefenen om dit tegen te gaan. Door de corruptie valt dit nog niet mee. Daarnaast zijn ze via hun stichting ' stichting buffelen' bezig met verschillende projecten, zoals de bouw van een bibliotheek. Dit om de scholing en ontwikkeling in het dorp te ondersteunen. Ze gaan ook tassen die de Karen vrouwen weven, verkopen in het Tropenmuseum te Amsterdam. De opbrengst gaat rechtstreeks naar de makers. De hulp die ze bieden is erop gericht om de armoede te verlichten door de zelfredzaamheid te vergroten. Stichting Buffelen is volledig afhankelijk van donaties. Dus als je een goed doel wil steunen, waarvan je zeker weet dat de gehele donatie naar het project gaat, dan is Stichting Buffelen een aanrader. Geen grootschalig project (mondiaal gezien) maar wel met grote gevolgen voor een kwetsbare groep mensen. Kijk op www.buffelen.org om te zien hoe je donateur kunt worden.

Al met al kunnen we terugkijken op een bijzondere week, waarin we een tijdje het leven bij een bergstam mochten meeleven. Avonden met baco's aan het kampvuur, gebarend en lachend. Op onze laatste avond kregen we van Sao, de vrouw van Lee, beiden een mooie geweven tas. Een waar geschenk als je bedenkt dat zij aan een tas een paar dagen werk heeft. John en Iris hebben hun best gedaan ons zoveel mogelijk mooie dingen te laten meemaken deze week en dat is ze goed gelukt! Maarrr er wachtten ons nog meer avonturen en daarom stapten we dinsdag j.l. weer met z'n allen op de brommers om naar Chiang Mai te rijden.

Omdat we niet bij elk mooi uitkijkpunt zijn gestopt, ging de rit nu wat sneller (en omdat Engelmiek nu misschien iets harder door de bochten durfde). Nadat we ons hebben opgeknapt op de hotelkamer van John en Iris, hebben we de nachtbus van 20.00 uur richting de grens van Laos genomen. Door elkaar geklutst kwamen we daar 's ochtends aan, om meteen door te reizen naar Laos. Het visum regelen duurde nogal lang, waardoor we de bus van 13.00 uur van Vientiane naar Vang Vieng niet konden halen. Uiteindelijk besloten we met een mini-van te gaan, waarvan de bestuurder erg veel haast bleek te hebben toen we eenmaal op weg waren. Op de Nederlandse snelwegen is dat geen punt, maar op de wegen in Laos is haast het laatste wat je wil hebben. Dachten we in de nachtbus geklutst te zijn, aan het eind van deze rit was Engelmiek vooral opgelucht dat ze nog leefde en Claudia vooral blij dat ze naar de w.c. kon. Hobbels of geen hobbels, bocht of geen bocht, de bestuurder bleef gas geven en inhalen. Affijn, na 28 uur reizen zijn we gisteren dan toch in Vang Vieng aangekomen, in het donker. De verrassing was de volgende dag dan ook groot voor Engelmiek toen ze de omgeving zag. Mooie, grillige, groene bergen, een rivier met bamboe hutjes aan weerszijden en een plaatsje met allemaal leuke eettentjes en muziek. Vandaag hebben we lekker gerelaxt in onze hangmatten bij onze bungalow en vanavond gaan we het nachtleven maar weer eens onveilig maken!! We gaan proberen deze week wat foto's online te zetten, maar op dit moment wacht het uitgaansleven op ons :-) (of wij iig op het uitgaansleven).

Veel liefs

Clau & Miek